Otto Pötter

Originelle Heimatliteratur vom Feinsten

Otto Pötter

Notizen von Fietsen un Miezen

Das ist Plattdeutsch vom Feinsten
Seite für Seite reines Lesevergnügen

Unterhaltsame Geschichten und nette Döönkes versprechen Seite für Seite reines Lesevergnügen. Für jeden gut zu lesen, eignet sich „düt fiene Bööksken“ jederzeit für alle Anlässe – es ist ein Bestseller überregionaler Heimatliteratur. Denn:

Mit seinen gekonnt und leicht erzählten Episoden und Gedichten, schönen Naturbeschreibungen oder „auk es wat Sinniges“, versteht es Otto Pötter, dem Leser das angenehme Gefühl zu hinterlassen, er habe gerade mit einem guten alten Bekannten so ein richtig schönes Schwätzchen gehalten.

Otto Pötter: Notizen von Fietsen un Miezen - Aschendorff Verlag,
Münster, ISBN 978-3-402-12861-9, 160 Seiten, 14,80 Euro

Plattdüütske Stückskes von Otto Pötter

So is se, de Westfalenart
von Otto Pötter, Rheine

As wenn sick Hiärwst un Frohjaohr paart,
so is se, de Westfalenart.
Maol blöss de Wind, maol schuurt et natt,
maol lacht de Sönn up Tratt un Patt.

Nich graut Buhai met Trömmelkes,
nich Bömmskes orre Bömmelkes,
wat tellt, dat is dat rechte Waort,
nich to lang un nich to kuort.

Hier treck nich eener di ne Schnuut.
Se küert daoför hier reinheruut.
Lutt männig Waort auk groff män doch,
up Platt klingt truulick so wat noch.

Mit Aaperie kömms hier nich wiet.
Wat auk nich tellt, is Spiet un Striet.
Eens aower geiht schön Ton in Ton:
Bedächtig weg dat Rechte doon.

Man mäck nich graut Buhai üm nix,
doch feihlt es wat, bis holpen fix.
Hatt is de Griff, män week dat Hiärt,
de Art is sicher nich verkehrt.

Hier geiht et up dat grööne Land,
met Luune alltiets Hand in Hand.
Drüm treck de Pläät ick hier nich kruus,
weil: Giäne bin ick hier tohuus!

Denn so is de Westfalenart,
as wenn sick Hiärwst un Fröhjaohr paart.
Dat moss so nemmen, es et is,
dann geiht et guet di, ganz gewiss...
 

Helau
von Otto Pötter

Et is maol wier so wiet.
Uut männig Hööke schniet
auk hier in use Mönsterland,
bunt Narrenvolk, uut Rand un Band.

Käppken up, kuort’ Röcksken an –
un glieks wiärd wehrig Jan un Mann.
Bunt angetrocken, ohne Schüü,
springt se harüm, de daoren Lüe.

Se doot met « Prosit » munter drinken
un met « Helau » gar lustig winken.
Dao meint nu gar de aolle Öhm:
„Meinee, wu is dat Liäben schön!“

Munter bliewen
von Otto Pötter

Ach, laot den Kopp doch nich so hangen.
Weeß denn nix Rechtes antofangen?
Nu treck nich glieks auk noch ne Schnuut.
Gaoh leiwer es maol schön haruut!

Daobi laot di nu nich glieks driewen,
man soll doch bloß lück munter bliewen.
Daoför moss aower auk wat doon;
genoog för so wat giff ’t jä schon.

Schön is ’n Kaffee in’ Café,
orre ’n Tee in’ Altstadtcarré?
Auk upt Perdken hauch es drup,
muntert dat Hiärtken guet wier up.

Un för de Gesundheit radel Rad,
schwemm, maak Gymnastik orre süss so wat.
Doch auk de Kunst will pfleget sien,
drüm gaoh es uut, so richtig fien!

Pousseer auk mopsfideel es wier,
dat hölt de Glückhormon in Stüer.
Schütt di ’n Löchten uut de Aogen,
kanns giäne dat maol öfters waogen.

Et muntert vull up, drüm freu di doch mehr.
Küer schön use Platt, auk dat helpet sehr!
Nen Döönken mäck munter, auck wenn et es schuert...
Giff Acht up dat Guede, dann geiht et di guet.
Wat is blooß los in use Welt
Von Otto Pötter

Wat is bloß los in use Welt,
wo Fröndlickkeit so weinig tellt?
’n guedet Waort is doch nich schwuor,
waorüm bloß is et dann so raor?

Wat is bloß los in use Welt,
wat kiekt de Lüe so kruus verstellt?
Sie wi doch nett, jawoll, dat geiht!
Wi erntet dat, wat sömms wi saiht...

Kiek up dat Guede
von Otto Pötter

Denk nich üöwer’t Denken nao,
süss wiärd dat Liäben di to schwuor.
Dann kümms dao licht ant Wanken.
Denn dat Denken der Gedanken
is gedankenlosset Denken.
Drüm moss di anners lenken!
Statt swatte Simmelanterie,
dreih et üm un kiek upt Nie’.
Et giff auk Guedet noch, wat luert.
Dao kiek män hen, dann geiht di’t guet.

Wenn bloß dat Sündigen nich wör
von Otto Pötter

Man steiht heel quer daovör.
Ach, wenn doch bloß dat Sündigen nich wör!
Jüst nu an warme Sommerdage
quiält de Sünde us es Plage.

De Natur driff sick wier Bahn,
un dao haoll es immer kieggenan.
Deep gaoht de Blicke ant Gemööt,
un de Blömkes ruuket sööt.

Auk de Spiellmannszug, he musiziert –
un de Vüögelkes, se tiriliert.
Ja, söwwst de lütke Lüning (Spatz)
wünnert sick in’ Gaorn bi Büning:

„Mario un noch einmale,
wat geiht de Welt doch up un daale!“
Nu ja, wat wiss dao graut auk maaken,
he sitt män up ’n Püttenstaaken...

Tjä, up un daale, hen un her,
un dat bi all dat schöne Wiär –
wenn de Sünd doch bloß nich wör.

Un dat auk noch upt Schützenfeste,
för männig Düörp in’ Jaohr dat Beste;
met wunnerbare Polonaisen
un hüüpenvulle, graute Thresen.

Wo Jung un Aolt in’ Liektratt trecket –
un stramme Kerls met Deerns sick necket.
Hier! Kiek mi an,
du leiwe Mann!

He woll in eens dr wuohl met dör –
wenn bloß dat Sündigen doch nich wör.
Glieks sitt de Sünd em wier in’ Nacken
un krigg den armen Kerl to packen.

Doch giff et bi düsse Geschichte
för us – Gott Dank – jä noch de Bichte!
Män guet, dat wi könnt immer wier dat bichten,
up dat wi willt nich giän verzichten.

Drüm: Staoh nich rüm,
danz, lach un frie’,
de schöne Tiet is gau vörbi.

Nich so drock bi’n Grog
von Otto Pötter

De erste Grog mäck mollig warm.
De twedde giff all wat an Charme;
de deerde rüümt den Kopp lück up,
de veerde legg upt Hiärt sick drup.
De fiefte Grog lött all’s di waogen,
de sesste nu, verdreiht de Aogen.
Auk Singerie driff uut ’n Mund –
un döt bedenklick Leedkes kund.
De siemmte Grog, de nemmt de Stimm;
de achte dann..., de weiht di üm...

Prost – Mahlzeit
von Otto Pötter

Moses wör nen Wundermann.
He kloppt an’ Berg – un Waater rann.
Doch grötter Wunner noch gifft hier:
Man kloppt ant Fatt – un ruut rinnt... Bier!

So hüng in Pinten Hoot an Hoot
einst in der guten alten Zeit.
Un alle süngen frohgemoot:
Ein Prosit der Gemütlichkeit!

Upt Hüüsken göng man gar galant,
dao konn man liäsen, allbekannt:
Wer hoch im Bogen nicht mehr kann,
der trete ruhig hier näher ran!

Et wüss hier all de Aolle Fritz:
’n guet Glas Beer, samt Korn met Stritz
un nette Lüe daobi an’ Disk,
dat mäck de Luune mehr äs risk (richtet auf).

Giff’t lecker auk noch wat to mümmeln,
lött lecker sick auk eenen kümmeln.
Lecht breng dat in ’n griesen Dag!
’n armen Kerl, de dat nich mag.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n
von Otto Pötter

Fröher wör’n wi noch bineene,
harren tesammen guet Tiet.
Nu liäwt – wiet weg – wi alleene,
laupt dör de Welt, ganz wiet.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!

Fröher dao konn ’n wi noch lachen
üöwer so ’n Gnesepinn.
Dao leiten wi et noch krachen,
keeken nich kruus glieks drin.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!

Fröher konn us nix erschüttern,
wi keeken frisk liekuut.
Laot us doch weiniger knüttern,
dann süht’ auk anners uut.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!

Fröher, dao namm’n wi all’s lichter,
harren vull weiniger Striet.
Nu seih wi alles lück schlichter,
för Spass feihlt us de Tiet.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!

Fröher, dao häw wi us schwuoren,
dat us nix trennen kann.
Drüm häff wi us nich verluoren –
un fiert so dann un wann.

Laot’ us maol wier schön tesammen fier’n,
alle bineen, Jan un Mann.
Laot’ us schön munter tesammen küer’n,
dat mott so sien, dann un wann!

Staoh ick an mien Fensterken

Nach dem alten Spinnstubenlied:
Steh ich vor mei’m Fensterlein
Von Otto Pötter

Staoh ick an mien Fensterken,
kiek in de wiede Welt ick hen.
Bekieken möch ick den so giän,
de nu wiet weg is in de Fern.

Vör Jaohr’n verspröök he mi de Eh’,
dann naihd’ he uut, mit graut Juchhee.
Göng mit ’n anner Wief dedör.
Un ick bleef grienend ächtenvör.

Mien Hiärtken schwigg, bis up ’n Dag,
weil ick em noch immer mag.
Mien Sinn för em steiht ganz up du...
Erst in de Graffkuhl’ finn ick Ruh.

Wiss mi nich noch eenmaol seihn?
Ick laup för di un doo mi dreihn.
Spring üöwer Stock un Steen un Paohl –
so seih wi us villicht noch maol.

Wiss du mi aower nich mehr seihn,
dött mi dat ganz un gar nich freu’n.
Deep in mien Hiärt giff dat nen Stich.
Dann maaket guet – vergett mi nich.

Vatertag
von Otto Pötter

Ostern is män jüst vörbi,
dao is nu Hiemmelfahrt all wier.
Wi häbet düssen Dag gar frie –
un Mannslüe maaket sick ne Fier.

De Papas spannt de Kutsken an,
üm met Gesang sick sömms to ehr’n.
„Ein dreimal Hoch dem lieben Mann!“
Well will iähr dat auk wuohl verweh’rn?

Doch bünd de mehrsten gar nich Vater –
un fiert dao doch män flietig mit.
Drüm is dat mehrste auk Gequater,
bi all dat Beer un all den Sprit.

Dao geiht de rechte Sinn bi weg.
De Faa’n, licht is he denn auk rietten.
Denn wat de Dag us wüerklick sägg,
well will dat üöwerhaupt noch wietten...?

Tankwart
von Otto Pötter

De Mester spröök to sien’ Gesellen:
„Natz, ick mott di wat vertellen.
Ick föhl ’t genau, et is sowiet,
us röpp nu de moderne Tiet.

Statt an Piärd un Kutsk to hämmern,
doot wi us nu üm Autos kümmern.
Äs fachgerechte Tankstation,
winkt auk us nu ne Million.

Natz, treck di üm un maak up nie,
hier is ’n Overall för di.
Küer fröndlick Hauchdüütsk, fraog auk fien:
„Schön vollgetankt mit Gasolin?“

Denn nix bleibt wie es einmal war;
du bis äs Tankwart nu ‚ein Star’.
Gar äs Domptör, dem Sprit sei Dank,
packs du nu Tigers in den Tank.

Du mäcks äs Tankwart Fuhrlüe froh,
drüm küer iähr auk glieks guet wat to.
Drüm, Natz,, mit Schwung galant män ran.
Du bis nu ‚ein gefragter Mann’!“

Rollmops
von Otto Pötter

So ’n Rollmops is ’n spassig Dier,
dao krigg man regelrecht up Gier.
Drüm order di män glieks ne Fuhre,
denn lustig mäck nich bloß dat Suure.

„Im Fisch steckt Vielfalt“, sägg man ja.
Un dat is längst nich Tralala.
Erst recht nen Rollmops, gleiw mi dat,
mäck munter di, statt schlapp un matt.

Dao bliffs ganz Mann bi, dör un dör;
so spart man sick manch dumm Mallör.
Drüm laot de Rollmöpskes di munden,
du kanns de bloß män bi gesunden.

Mann im besten Alter
von Otto Pötter

Ja, dat künstlicke Gebiss,
is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wiärd langsam kläglich,
man nemmt to – nu baolle täglich.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel...

Un doch... An Krücken frögg de aolle Jan
nu up Hauchdüütsk gar noch dann:
„Män nich so bange, schaut mich an,
Ich bin noch ein agiler Mann!“

Ja: Wenn „Mann“ im besten Alter ist,
„Mann“ dann sehr schnell, sehr viel vergisst.
„Mann“ sieht nur Glanz im Paradies
und nicht den Alltag – auch mal fies.

Wie Eva einst verlangte viel,
so auch die Susi, sehr agil.
Das macht dann auch nicht immer Spaß
dem Alten, mit dem Ischias.

Und die Moral von der Geschicht:
Tu lieber erst was gegen Gicht.
Und dann, dann leb und liebe so,
dass „Mann“ da bleibt gesund und froh!

Wer dann mit achtzig gern noch lebt
und gerne auch noch einen hebt,
der kann und darf auch dankbar sein
und seines Lebens sich erfreun.

De fromme plattdüütske Bittgesang
von Otto Pötter

De Bidde lutt immer: ... Bewahre us, oh Herr!

Vör suure Bömmskes un fusselige Bömmelkes...
Vör ’n jung Wief, dat glieks laupen geiht...
Vör stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle...
Vör Omnipotenz un Imponenz...
Vör wahne Wollen, aower lahme Bollen...
Vör ’n aollen Kerl, de wier frie’en will...
Vör’n jungen Kerl, de nich frie’en will...
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen...
Vör lierige Knippen un spinndulle Hippen...
Vör aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen...
Vör Klagen un freche Blagen...
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls...
Vör Schwiellen ant Gatt un Haore up de Tiähn...
Vör Hagelkörn an ’e Aogen un Liekdüörn an’e Fööte…
Vör pestige Sweetfööt un lästige Iesbeen...
Vör smächtige Rippen in arme Krippen...
Vör Lüe, de nich schwiegen könnt...
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel...
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang...

Oh Herr, häb Inseihn un Erbaamen –
Amen.
 

Halali un Waidmanns Heil
von Otto Pötter

De Jägersmann geiht up de Pirsch,
weil he heel grell is up ’n Hirsch;
röpp „Waidmanns Heil” un „Halali“,
dann kömmt de graute Ballerie.

De Hirsch män denkt daobi, ganz geck,
nu werd et Tiet, ick laup gau weg.
He warnt de annern auk: „Giewwt acht!
Maakt, dat ji futt kömmt, et is Jagd!“

So söch dat Wild met List un Tücke,
sick wietaff nu ne sich’re Lücke.
Un denkt: „Se häbt se wuohl nich alle,
wi laupt iähr doch nich in de Falle!“

De Jägersamnn, he schüttt un knallt,
doch schinnt lück lüerig em de Wald.
De Hirsch kick em van ächten an –
un lacht: „Oh, du verrückte Mann;

de heele düere Munition,
se brengt di nix an Provision.“
De Jägersmann mäck: Piff, Paff, Puff!
Doch all sien Scheiten is män Bluff.

De Böllerie geiht heel in ’n Wind.
Et schinnt, de Jägersmann wör blind.
Dann giff he up. Se is vörbi,
de ach so schöne Jägerie!

S t i l l
von Otto Pötter

Still, sachte an un lück sinnig.
Nich so luut, daoför aower stimmig.
Heel deep uut’ Hiärt
klingt nix verkehrt...

Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:

Hmm, hmm, hmm, hmm...

Still, laot et buuten män huulen.
Un de Trampels laot roopen un muulen.
All dat vergeiht,
wenn’t binnen blaiht...

Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:

Hmm, hmm, hmm, hmm...

Still, laot nao binnen mehr Ruhe;
guet verwahrt es ’n Schatz in de Truhe.
Dann bis gar sehr,
sehr guet tofriär...

Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:

Hmm, hmm, hmm, hmm...

Still, in de Aog sick es kieken.
Daobi auk maol ’n Aoge tokniepen.
Ganz still sick guet sien,
mäck licht un fien...

Ja se sind schön,
düsse sinnigen Tön.
Se röhrt us an
un doot guet Jan un Mann.
Maaket licht un beschwingt,
dat de Siäl in us singt.
Sing doch mit, summ ganz sacht eenfach mit:

Hmm, hmm, hmm, hmm...

Dat Rechte doon
von Otto Pötter

Met heelmaol wahne Sturmgebruus
kömmt Taohbast Hiärwst maol wier mit Macht.
Egaol, et is nu schön in’ Huus,
dat warme Füerken knistert sacht.

Man mott nu bloß dat Rechte doon,
so es int Schapp luert rüm de Frau.
Söch se den warmen Rock nu schon,
maak ick den ersten Grog mi gau.
 

Prosit Niejaohr
von Otto Pötter

Et is us giebben allemal,
dat wi wiärd öller, Dag för Dag.
Doch is för us düt Schickesal
noch lange nich ’n Schicksalsschlag.

Us Mensken Los, dat is de Tiet;
se löpp met us dör use Liäben.
Se is nich dichte bi, nich wiet,
wi mött daomet sogar noch stiärben.

Se lött us nimmer nich in’ Stich –
un renn wi auk, so heel van Sinnen.
Off et us dull mäck, orre nich,
de Tiet, wi könnt iähr nich entrinnen.

Doch guet liäben, Dag un Stund,
dat is, wat alltiets wi wuohl könnt.
Dann dött de Tiet us daobi kund:
Wiet mehr äs Tiet is us noch gönnt...

De Tiet, se is all wat gediegen,
doch mäck se nich dat Liäben schwuor.
Drüm laot wi us nich unnerkriegen –
un wünsket us:

Prosit Niejaohr!
 

Oft alleen
Von Otto Pötter

Dat Öller treck di nich bloß runner,
dat Öller steck auk voller Wunner.
Man draff sick bloß nich hangen laoten
un guet wat doon, män dat mit Maoten.

Noch schinnt dat Liäben schön un prall.
Man tellt dat Öller nich äs Tall.
Doch eenes Dages is ’t sowiet,
dann wiärd et för wat anners Tiet...

Et wiärd so langsam ’n Mallör,
so es ’t maol wör, so geiht’ nich mehr.
Wi fraoget üm so manch Gefallen
un willt män doch nich lästig fallen.

Wi willt den Kopp nich hangen laoten,
willt denken guet un auk guet praoten.
De Welt, se is jä noch wuohl schön,
wör man nich bloß so oft alleen.

He kümp ganz sacht, de aolle Dag;
et wiärd nich biätter, ach, ach ach...
Man merkt, dat man nich all’s mehr kann
un lött an sick nich all’s mehr ran.

Man kümp nich ruut, nich van de Been
un sitt harüm, is oft alleen.
Man is bedrüöwt un simmeleert:
Wat noch wuohl alles so passeert?

Üm us wiärd ’t ruhiger nu män doch –
debi sien will wi giäne noch.
So eenfach is dat aower nich,
wenn man alleen is un all’s schwigg.

Auk krigg man all’s nich recht mehr mit.
Man sägg sick sömms nu oft: „So ’n Schitt.“
De Düörn’s, se bliewet öfter to;
jüst dat mäck us nu auk nich froh.

Längst bünd de Kinner uut ’n Huus.
Besöök is rar, rar auk so ’n Gruß.
De leiw man häff, se sind män wiet –
nich eener häff mehr richtig Tiet.

Worüöwer sall man sick noch freu’n?
Nu sitt man gar in’ Altenheim.
Doch häff mehr Kraft äs all’s Gesöör,
jüst hier dat Guede, wat maol wör...

Puppi-Püppken
Von Otto Pötter

Ach, Puppi-Püppken, komm doch trügge –
un maak mi bitte doch wier flügge.
Denn allto oft bin ’k luunenföhlig.
Un Angst un Bange mäck mi nöelig.

Puppi-Püppken, ja, du feihls mi;
denn met mi, ick weet, du freis di.
Ick nemm so giän di noch in’ Arm,
noch immer werd mien Hiärt dann warm.

Puppi-Püppken, kuemm upt Laken
un laot di van mi Eiha maaken.
Statt butt un groff harümtoringen,
laot’ waigen us un draimend singen.

Puppi-Püppken, gleiw et mi,
ick bin so giän noch Kind bi di.
Du liggs mi heelmaol oft in’ Sinn –
erst recht nu, wu ick aolt all bin.

Drüm, Puppi-Püppken, maak mi frie,
lach un dreih un danz mit mi.
Maak jung mien Hiärt un froh mien’ Sinn,
ja, wies mi, dat ick Kind noch bin...
 

De klooke Muusekatt
Von Otto Pötter

De Muusekatt van’ Schultenhook,
de is nu all gar mehr äs klook!
Is se vör Slaop auk stief es Blie,
kümp erst noch wat an Fillsofie.

Dann sitt se an de Riägentönn
un kiek nao all de Stiärnkes hen.
Un is slecht Wiär un nix to kieken,
so lött se dann de Wulken strieken;

knipp sachteweg de Aogen to
un is auk so för sick ganz froh.
Söwwst dann is se heel derbi weg –
un lustert, wat de Wind wuohl sägg...
 

Moss di nich ärgern
Von Otto Pötter

Moss di nich ärgern, dat hät kienen Wert.
Moss di bloß wünnern, wat all’s so passeert.
Immer moss denken: De Lüe bünd nich klook.
Dao kann ick bloß lachen, dat is mi genoog.

Moss di nich ärgern, simmleer nich harüm.
Et bliff nich dat ganze Liäben bloß schlimm...
Et ännert sick all’s – nao Schnee wiärd’ wier gröön.
Moss di nich ärgern, dat Liäben is schön!

Maote haollen
Von Otto Pötter

De Fastentiet met Magerquark
mäck nich bloß schlank, se mäck auk stark.
Van Ballast geiht dao guet wat quiet –
Kopp, Hiärt un Siäl wiärd frie un wiet.
Et is weet Gott nich to verkennen,
de Fastentiet „sehr gut“ to nennen.

 

Et werd wier gröön
Von Otto Pötter

April, April, de mäck wat he will.
Maol weiht et wild, maol is et still.
Maol lacht de Sönn all wat deher,
maol krieg wi, natt wier, luusig Wiär.

Dann driff de Wind äs wilden Mann
noch sienen Frönd, den Nordwind an.
Doch lacht glieks drup de Sönn em uut –
un he dreiht aff, ohn graut Geluut.

Auk wenn de Winter noch wuohl will,
sien Kraft is weg: April, April!
Em kann nu nix mehr graut gelingen,
denn alle Knopsen willt nu springen.

De Tiet, an Sunnenschien so arm,
se is vörbi, et wiärd wier warm.
Un Meerske, Buern, samt Kind un Möhn,
se roopt vergnögt: „Nu wiärd ’t wier gröön!“

De Vüögelkes bünd auk wier hier
un singt upt Nie’e immer wier,
ohn Notenblatt so wunnerschön:
„De Lenz is dao, wat schön, dat Gröön!“

Met Verstand eenen drinken
Von Otto Pötter

Bi ’t Drinken haoll guet klaoren Kopp.
Drüm hett et wanner denn auk: Stopp.
Een so ’n Schnäpsken is to weinig,
nen Dutz daogieggen gar nich dainig.

Drüm laot di guet hier nu män rao’n:
Du moss bi’t Drinken piel noch staohn.
Man sall wuohl drinken, män nich suupen;
liekuut noch gaohn, doch nich lahm kruupen.

Denn üm nich duune hentosinken,
moss met Verstand di eenen drinken.
Un laot di Tiet, auk wenn ’t wat duert,
dann schmeck ’e auk – un dött di guet.

Prösterken!
 

Sturmgebruus
Von Otto Pötter

Sturmgebruus
baselt de Nacht ümt Huus.
Wat ’n Raosen, Klappern un Huulen.
Verkruopen häbt sick gar de Uhlen.

Un, es unner Rieser (Reisig) still ligg de Pedde,
häb ick mi verkruopen in mien Bedde.
An leiwsten reip ick nao buuten hen: Stopp!
Doch treck ick mi bange de Deck üöwer ’n Kopp.

Denn dao döt he wier wild an de Düören buusen,
de Sturm met sien wahne Huulen un Suusen.
Un ick biät binaut (ängstlich) ne Fürbitt’ daobi.
Wann bloß is dat Unnerwiär endlicks vörbi?
 

Siehste – siehste
Von Otto Pötter

To ’n Buer kam es ’n Ehepaar,
dat keek baff up de Höhnerschar.
De Buer, heel maaß (stolz), verkläörde iähr,
wat dao met Hahn un Hohn sö wör.

De Frau stönn stumm verdutzt debi –
so ’n Höhnerliäben wör iähr nie.
De Hahn konn guet dr wat an doon,
he sprüng all wier dao up ’n Hohn!

De Frau, se wör nu maol nich stur,
de fröög denn auk dao glieks den Buer,
wu oft so... Hahn up Henne lag?
Worup de Buer ganz drüüge sagg:

„De tellt gar nich, so ’n gueden Hahn,
de döt alltiets, wat he so kann.“
Worup de Frau iähr Männken küsste
un munter mennde: „Männken, siehste!“

Doch wat nu möök daorup de Mann?
Auk he fröög ratz den Buer sodann:
„Wu lött sick dat äs Mann verstaohn?
Lött de Hahn et denn so gaohn...

män immer met de glieke Henne?
Un dat so quasi ohne Enne?“
„Oh nein!!“ reip dao de Buer, „du Clown!
Stets nemmt he sick ’n anner Hohn!“

Worup de Mann dat Frauchen küsste –
un munter mennde: „Siehste, siehste!“
 

Et is ’n Siägen so ’n schön Rad
Von Otto Pötter

De Dokters säggt, et is ’n Siägen,
so vull es ’t geiht, wat dran to doon,
sick buuten flietig to bewiägen –
Gesundheit wör daoför de Lohn.

Dat kostet mi kien Haupen Geld,
dao kann ick noch sovull spazieren.
Bloß, wat villicht ’n bettken tellt,
dat is mien leiwe Pedalieren.

Froh fiets ick för mi hen, ganz still,
staoh nimmer nich in’ Stau –
un tank daobi, sovull ick will,
gesunde Luft för lau.

In kiene Klemme steck ick,
ick doo vergnögt wat mi jüst passt.
Auk met dat Parken häb ick
gar nix nich wat an Last.

An Ümsicht aower draff ’t nich feihlen!
Denn kümp es Rüer off Katte quer,
mott man – auk ohne Brill – guet peilen;
man draff dr jä nich üöwerher...

Nu bünd jüst Miezen, generell,
för Mannlsüe, dat is klar,
bi den Verkehr, glieks up de Stell,
ne graute Sicherheitsgefahr.

Denn dat männlick’ Aogenpaar
kick forts in Richtung Miezerie.
Dann wackelt dao nu ganz un gar
de Lenkung – un schon is ’t vörbi.

Doch kläfft es maol ’n Rüer lück wild,
so mott us Mannslüe dat nich stör’n.
Ick trett dann, wat dat Tüüg so hölt,
üm wiet em uut ’n Weg to föhr’n.

Mott ick daobi auk manchs wuohl puußen,
so döt mi dat an sick noch stählen.
’n anner maol laot ick ’t dann suusen,
ick alleen kann dat jä wählen.

Söwwst wenn ick gar to Foot es laupe,
giff mi de Fietse guet noch Stütz.
Un wenn ick es maol wat inkaupe,
is ’t Körfken mi daobi ganz nütz.

Wat sall ick graut hier mehr noch säggen?
Is usereens auk es schachmatt,
so giff ’t doch nix to üöwerleggen:
Et is ’n Siägen, so ’n schön Rad!

Plattdüütske Buerenlittenai
Von Otto Pötter

De Bidde lutt immer: ... Bewahre us, oh Herr!

Vör suur Rülpsen, buoben haruut
un allto luut Dönnern, unnen haruut...
Vör allto gierig Friätten un Pielewüörmer in’ Iätten...
Vör Slickup bi ’t Drinken un Maden in’ Schinken...
Vör kaolt Iätten un warme Getränke...
Vör blank Waater bi grauten Duorst...
Vör platte Sweetfööt un matte Iesbeen...
Vör inkontente Qauterköppe, de bloß lüllt un strüllt...
Vör wahne Wollen, aower lahme Bollen...
Vör ’n jungen Buer, de nich frie’en kann...
Vor ’n aollen Buer, de wier frie’en will...
Vör ’n Hexenschuss nao ’n Pingstbruutkuss...
Vör rüüsige Grummelschuers – buuten un binnen...
Vör bollerige Querköppe un giftige Gaffeltangen...
Vör spinndulle Hippen in arme Krippen...
Vor aolle Kabrachen (Ruine) un nierieke Drachen...
Vör lierige Knippen (Geldbörsen) un vulle Büxen...
Vör arme Kerkenmüüse un graute Klingelbüüls...
Vör Frotten (Maulwürfe) un Ratten un jaulende Katten...
Vör Klucken, de nich brüöden willt...
Vör köppske Naobers un friättgierige Gäste...
Vör Klagen un freche Blagen...
Vör Gepangel tüsken Düör un Angel...
Vör Lüe, de nich schwiegen könnt...
Vor stumpe Fraulüe un scharpe Protokolle...
Vör Schwiellen ant Gatt un Haore up de Tiähn...
Vör ’n allto hatten un vör ’n allto flotten Affgang...

Oh Herr, häb Inseihn un Erbaamen – Amen.

Rüüsig Wiär
Von Otto Pötter

Bi so windig, nattkaolt Wiär,
rüüsket et oft hen un her.
Man krigg debi nich selten Hörne’.
Nix päss, nich ächten nich, nich vörne.

Wi krieget, wat wi gar nich bruuket:
De Niäse löpp – de Fööte ruuket!
Doch richtig wör ’t, mit etwas Glück:
De Fööte laupt, de Niäse rück.

Bruukt Waater buuten auk de Planten,
so män doch nich use Quanten.
In Gummistiewwel müött’ se ran –
un gottserbärmlick ruukt se dann.

Tjä, sind de Fööte auk wuohl drüüge,
so früss us doch, met windig Züge.
Glieks fängt dat Prussen dann all an;
de Niäse löpp, wat se so kann.

So rüüsig Wiär is oft ’n Hohn.
Un doch lött sick dao nix an doon.
De Niäse löpp, de Fööte ruuket –
et is män nix, wat wi guet bruuket.

Ewig fliegt man nicht als Falter
Von Otto Pötter

Ja, dat künstlicke Gebiss,
is män doch ’n Hindernis.
Haore wasset uut de Ohr’n
un de Geruchssinn geiht verluor’n.

De Ächtern, fröher prall un rund,
he föllt nu in dör Muskelschwund.
Un buoben up dat griese Köppken,
löpp uut de Niäs so männig Dröppken.

Dat Profil wiärd langsam kläglich,
man nemmt to – nu baolle täglich.
Un auk dao drunner, unner’n Nabel,
is dat nich mehr so ganz passabel...

Un doch... An Krücken frögg de aolle Jan:
Nu up Hauchdüütsk gar noch dann:
„Män nich so bange, schaut mich an,
Ich bin noch ein agiler Mann!“

Ja: Wenn „Mann“ im besten Alter ist,
„Mann“ dann sehr schnell, sehr viel vergisst.
„Mann“ sieht nur Glanz im Paradies
und nicht den Alltag – auch mal fies.

Wie Eva einst verlangte viel,
so auch die Susi, sehr agil.
Das macht dann auch nicht immer Spaß
dem Alten, mit dem Ischias.

Und die Moral von der Geschicht:
Tu lieber erst was gegen Gicht.
Und dann, dann leb und liebe so,
dass „Mann“ da bleibt gesund und froh!

Denn: Ewig fliegt man nicht als Falter,
eines Tages kommt das Alter.
Aus dem Falter wird die Falte,
aus dem feinen Mann der Alte.

Doch wer mit achtzig gern noch lebt
und gerne auch noch einen hebt,
der kann und darf auch dankbar sein
und seines Lebens sich erfreun.

Aobend an’ See
Von Otto Pötter

Still un blenkern ligg de See
in de warme Aobendsünn.
An ’t anner Ufer steiht ’n Reh.
Still kick et hauch, so üm sick rüm.

Off et mi süht an miene Stelle,
achter Röhricht an den Weiher?
Üm mi stigg jüst ne Libelle;
se dreiht aff, hen to den Reiher.

De kick nich rechts un kick nich links,
de kick bloß stump, egaol up’t Waater.
Dat is mit em villicht ’n Dings,
’n Erpel mäck auk all Gesnaater.

Stief steiht de Reiher, ganz alleen,
as harr he sömms sick dao vergiätten.
Doch kick he dao, up Stelzenbeen,
gedüllig nao sien Aobendiätten.

Dat Waater aower, spieggelblank,
süht uut, as gaff ’t nich eene Barbe.
Klook sind de Fiske, Gott sei Dank,
auk wenn de Reiher denkt: Ick darbe...

Daoför singt nu de Gaitling hall
sien schönste Aobendliedken.
De Sönne sackt lück deeper all;
egaol, ick gönn mi noch ’n Tietken.

De Düör steiht immer för di up
Von Otto Pötter

Nu geihs haruut uut’ Öllernhuus,
wat wör de Tiet mit di doch fien.
Wi winkt us to, de Abschiedsgruß
dött sähr, doch mott dat so män sien.

Geiht dennoch maol bi di wat scheef,
dann weeß’, dao is Verlaot hier drup,
tohuus hät jedereen di leew –
de Düör steiht immer för di up.
 

Alleene met ’n schönet Book
Von Otto Pötter

Faken küer wi so daoher,
dat versteiht kien Mensch nich mehr.
De Kopp denkt sick Gott weet wat uut
un mäck üm nix ’n graut Geluut.

Du simmeleers un denks: Wat nu?
Met so wat kuemm ick nich up Du.
Un lutt et noch so klook, apatt,
de Kopp de suuset di bi dat.

Wu schön daogieggen is et dann,
wenn man in Ruh sick setten kann –
alleene met ’n schönet Book.
Dat mäck tofriär un nich bloß klook.

Dann häff dat Hiärtken auk es wat –
un dat erst recht met use Platt!
Denn wat dao steiht, dat döt di guet,
wenn auk dat Liäsen länger duert.

Drüm nemm di Tiet, nich Schwupdiwup –
daoför gaoht Hiärt un Siäl wiet up.
Et mäck di froh, wat ick di sägg,
drüm legg dat Bööksken nich glieks weg.

Ja, sitts du erst es guet daobi,
so mäck dat Book glieks mehr uut di.
Villicht kümp di dann gar in ’n Sinn:
Düt Book, et is för mi ’n Gewinn!
 

Eenmaol is et sowiet
Von Otto Pötter

Well denket dao all giäne an,
auk wi sind dran, met Jan un Mann.
So, es van’ Baom dat Blatt föllt daal,
so geiht us dat hier alle maol.

För alle kümp de lesste Schritt –
eener nemmt den annern mit.
Dat use Liäben endlick is,
ja, dat is sicher, ganz gewiss.

Nich eener hier in use Runde
kennt Jaohr off Dag, orre de Stunde.
Un doch is et eenmaol sowiet –
för mi un di is et dann Tiet.

Auk för us is eenmaol Schluss.
Eenmaol grient se auk üm us.
Eenmaol brennt dat ew’ge Lämpken
auk för us up Kösters Kämpken.

Un wat dann? – Well dat män wüss...
Et schinnt us doch wat ungewiss.
Orre döt de Daut et klären –
un nemp us met in Hiemmelssphären?

Hier kieket wi män „unvollkommen“,
de „rechte Sicht“ is us noch nommen.
„Dann aber“ kenn wi ’t ganz un gar!
So mäck de Bibel us dat klar (1. Kor 13, 9 - 12).

Well daovan nix nich wietten will,
de sie bi dat män leiwer still.
Wat he auk up de Riege krigg –
biätter is dat sicher nich.

Un quiäl wi us auk noch so sehr,
bloß well dr glöff, vertruut up mehr.
Gott Dank singt se in männig Lieder:
Ächter ’n Horizont geiht ’t wieder...

Wir empfehlen unbedingt einen Besuch auf der Homepage von Otto Pötter!

Sie finden dort eine wahre Fülle von Informationen über diesen hochinteressanten Schriftsteller und Berater, vor allem aber auch Rezensionen zu seinen Werken und begeisterte Pressestimmen. - Anm. d. Red.

Hier ist der direkte Link zur Internet-Präsentation von Otto Pötter

Fotos und Texte: Otto Pötter

Cover: Andreas Pötter, Wiesbaden und Aschendorff-Verlag, Münster

mit freundlicher Genehmigung des Autors zur Veröffentlichung